Terschelling 26 december

Jaarlijks verrassend wandelevenement op 2e Kerstdag

De dertiende Kerswandeltocht. Geen (grote) ongelukken gebeurd gelukkig…
Wel een Kerstwandeltocht met een bijsmaak: Speelman Arie Buren, al sinds jaar en dag een vaste muzikale verassing onderweg, was er niet bij. Hij is op 16 november 2014 overleden.
Toen we hem vroegen ‘of je dr weer bij bent’, zei hij, zoals altijd, ‘jazeker, ijs en wederdienende’.  Jammer genoeg bleek 2013 dus zijn laatste Kerstwandeltocht. We hebben het portret wat aan het begin van de tocht stond ter nagedachtenis aan Arie later aan zijn vrouw overhandigd. Zij was er erg blij mee. En zij liet ons Arie’s verzameling certificaten van de Kerstwandeltocht zien: ‘we missen d’r nog een paar…’. Natuurlijk hebben we de verzameling direct aangevuld en daarmee compleet gemaakt!

Met een kleine 800 deelnemers was het verdere verloop van de tocht ronduit geweldig te noemen!
Met de (inmiddels) vaste culturele en theatrale invulling van Compagnie Barrevoet, deze keer voor de helft in het water van het ‘Grieltjeplak’ te vinden  En natuurlijk Rene de Beer bij de chocopost van Waddenfood was het al genieten voor de deelnemers. Dit jaar kwamen daar nog twee posten bij: de Ke Rijf bar had een glühwein schenkerij naar eigen unieke recept- bij Doodemanskisten. En natuurvrouwtje Margot Otten sloot de tocht af door de overgang van donker naar het licht te begeleiden en mensen uit te nodigen hun wensen voor de toekomst  ‘aan het vuur te geven’.

Met het zachte weer was het ook voor de mensen op de post goed te doen. Het zonnetje zorgde er zelfs voor dat Rene de Beer spijt had dat hij z’n zonnebril niet had opgedaan.

De route is altijd uitgezet met witte paaltjes met een blauwe top, die enkel aan de rechterkant van de paden staan. Als het echt onduidelijk is, dan plaatsen we wel eens een poster van de tocht met een pijl in de juiste richting.  Dit ging dit jaar bijna overal goed. Helaas, bijna overal: ter hoogte van Strandpaviljoen de Walvis ging de route door tot aan het Zeeliedenmonument, om daarna via het fietspad terug voor de Walvis langs naar de trap richting het Seinpaalduin te gaan. Velen zagen het bord bij de trap echter al eerder, en sneden daarom de route (onbedoeld) af. Ter kennisgeving: de route was 9,65 kilometer. Voor hen dus een stuk korter, zeg zo’n 9,20 kilometer….. ;-).

Winterfair

Net als vorige jaren had Residentie Boschrijck een winterfair georganiseerd bij de start/finish.  Op het  ‘Kerstplein’ voor de entree van het hotel waren diverse kramen, activiteiten en een kerststal. De sfeer was erg gezellig en vele wandelaars bleven nog even hangen om na te praten over de tocht met een hapje en een drankje.

Natuurlijk willen we nog even dank uitspreken naar onze vrijwilligers zonder wie het organiseren en uitvoeren van de Kerstwandeltocht onmogelijk zou zijn.
Jaap de Jong en Meyndert Bos van Staatsbosbeheer. Hans en Dirk-Jan Schaap voor de EHBO. Verkeersregelaars: Albert en Betty Veld en Cees Muijskens. De dames van de kaartverkoop: Yvonne Geitenbeek, Nannie Boschma en Liesbeth Venema.

Hopelijk zien we elkaar weer op 2e Kerstdag 2015, tijdens de 14e editie van de Terschellinger Kerstwandeltocht.

Mede namens de SET,
Werkgroep Kerstwandeltocht,

Frans Schot, Remi Hougee en Saskia van de Nieuwegiessen
 

Op onze site: www.kerstwandeltocht-terschelling.nl  is een kort filmverslag te zien en diverse foto’s.

 

VREDE

Toen we dit jaar gevraagd werden om weer een bijdrage te leveren aan de kerstwandeltocht, was er maar één thema dat zich aan ons opdrong: Vrede…
We gingen er over aan de praat en kwamen tot de vreemde conclusie dat de vrede er eigenlijk altijd is, maar dat wij mensen hem vaak niet horen omdat we teveel ‘lawaai’ maken.
Zo ontstond het gedicht dat we uiteindelijk op de duiven hebben geschilderd die aan het begin van ons paadje hingen:

Toen alles stil werd
Hoorde ik als in een droom
Vanuit de onmetelijke verte
De muziek van vrede klinken
Breekbaar en sereen
Verlangend, zoekend
Naar een plek om thuis te komen

We bedachten ook dat de volwassenen er tot nu toe niet in geslaagd zijn om de vrede wereldwijd te realiseren. Toen kwamen we op het idee om kinderen te vragen of zij misschien een oplossing wisten. We gingen met twaalf witte paraplu’s naar de brede school en vroegen de leerlingen of zij hun gedachten over vrede daarop wilde verwoorden of in beeld wilden omzetten.
We kregen twaalf prachtige kunstwerken terug!

Ondertussen hadden we bedacht dat we onze droom over vrede wilden verbeelden. We maakten boten met witte zeilen die in de stilte van het meer een gevoel van vrede zouden kunnen overbrengen. Ook maakten we een monument langs het pad voor de kinderen en hun ouders die in oorlogen zinloos gestorven zijn.
Om er een wat lichtere noot in te brengen speelden we zelf twee wat onbeholpen engelen die er alles aan deden om de vrede te bewaken.

Dat Martin hierbij te water moest was onvermijdelijk, want Martin en water hebben een sterke aantrekkingskracht op elkaar als het om theater gaat…
De blauwe tenen nam hij op de koop toe, want na een uurtje onder warme dekens en een flinke kop soep, was hij weliswaar een dag ouder, maar begon hij toch al weer veel te lijken op de Martin van voor de kerstwandeltocht!

Voor ons was het heel bijzonder dat het soms even echt stil is geweest, en dat er alleen nog die prachtige locatie was met de spiegeling in het meer en het fijne winterse zonnetje. Op die momenten dachten we hem te horen: de Vrede…   

Wij wensen alle wandelaars een mooi nieuw jaar toe!
Namens Compagnie Barrevoet,
Martin en Judith